een einde en een nieuw begin

De laatste keer dat ik iets op papier heb gezet is alweer een tijdje geleden, thanksgiving in November, een ander tijdperk voor mijn gevoel. Maar goed, een boel om weer te vertellen dus.

Thanksgiving was geweldig, ik heb de hele week morgen doorbrengen met de twee schattigste kindjes op aarde, mijn eigen nichtje en neefje en mijn superfijne familie. We hebben gegeten, gelachen, geslapen, gespeeld, en nog meer gegeten, want dat is waar Thanksgiving ten slotte om draait. Maar op zondag was dit festijn helaas afgelopen en begonnen mijn laatste drie weken voor de wintervakantie, voordat ik naar huis kon. Deze drie weken stonden volledig in het teken van school, want we werkte naar de beroemde ‘finals week’ toe, vergelijkbaar met een Nederlandse tentamenweek.

In het eerste weekend had ik besloten dat we nog even moesten genieten voordat het echte schoolwerk weer begon, dus ik had al mijn vriendinnetjes uitgenodigd om in mijn kamer te komen chillen. Met een stuk of vijftien meiden in mijn kamer gepropt (van 5 bij 2, inclusief twee bedden, twee bureaus en twee kasten), hebben we gelachen, gedanst en gezongen. Het was nog even zorgeloos, want we wisten allemaal dat het niet lang meer zo zou zijn. Dus allemaal in jurkjes, mooi opgemaakt en hakken aan de deur uit en we hebben genoten van een avondje samen.

Na dit weekend begon het dan ook echt, ik heb mijn eerste “all-nighter” in de bibliotheek doorgebracht, ik heb mijn eten naar de bibliotheek laten brengen omdat ik geen tijd had om naar de dining hall te gaan en ik heb in de stoelen in de bibliotheek geslapen. Ja, de bibliotheek was volledig mijn leven. Maar “it paid off”, mijn cijfers waren goed en toen de echte finals week eraan kwam, zat ik er heel relaxed in en viel het allemaal best mee. Ik kon trots op mezelf zijn voor wat ik allemaal had gedaan, ik heb een werkstuk geschreven over autisme in het Engels, volledig gebaseerd op Engelse wetenschappelijke artikelen. Ik heb mijn psychologie toets zo goed gemaakt dat ik van een C gemiddelde naar een B ben gegaan. Ik heb een goede band met mijn leraren opgebouwd, vooral met mijn Political Science lerares, na de vele vragen die ik hun heb gesteld. En uiteindelijk een GPA van 3.5 gehaald in mijn eerste semester, wat hoger was dan de meeste van mijn vriendinnen. Iets om echt trots op te zijn dus!

Voor de rest in de laatste week heb ik geprobeerd om van, voor zover het kon, ook nog mijn sociale leven te genieten. Sinds ik al mijn vrienden en vriendinnetjes de komende vijf weken niet zou zien. Ik ben met mijn vriendje uiteten geweest in een chinees restaurant en met mijn vriendinnetjes het dorp ingelopen om te genieten van de kerstsfeer. Die in Amerika trouwens geweldig is, we hadden een enorme boom in de midden van het dorp met lichtjes, versiering en al. Mijn kamergenootje en ik hebben de kamer omgetoverd in een kerstslaapkamer. Alles was verlicht met kerstlichtjes en overal hingen kerstornamenten. Dit betekende wel dat het in ons gebouw een soort spel was om elkaars kerstversiering te stelen en in je eigen kamer op te hangen.

Maar, toen kwam er toch echt een einde aan, of weer een nieuw begin. Op vrijdag na mijn laatste toets moest ik mijn koffers pakken en de taxi in op naar het vliegveld. Eenmaal op het vliegveld aangekomen, begonnen de zenuwen wel weer in mijn buik te kriebelen. Op dit soort momenten wordt wel even je volwassenheid getest. Ik kwam daar aan en had echt géén idee wat ik moest doen. Ik had nog drie uur te gaan en de gate was nog niet open. Helaas hebben ze op Dulles, in tegenstelling tot Schiphol, niet zo’n mooie shopping mall. Dus toen heb ik maar gezellig met mijzelf en mijn laptop gelunchd totdat ik kon inchecken, eenmaal ingecheckt heb ik iedereen gebeld die ik maar kon bedenken die me even kon bezig houden. En na twee uur was het dan eindelijk zover, ik stapte het vliegtuig in terug naar huis.

Acht uur later, drie films verder, vier tv series en twintig mislukte pogingen om te slapen landde ik op Schiphol. Ik denk dat het een van de meest gelukkige momenten in mijn leven was toen ik eindelijk mijn familie weer kon zien en knuffelen en mijn lieve vriendinnetjes in de armen te nemen. ‘S avonds kwamen de rest van mijn vrienden en vriendinnetjes en voelde het alsof ik nooit weg was geweest. Het was heerlijk om echt even ‘thuis’ te zijn, ik kende alles, de gewoontes, dansjes en vooral de taal.

In de vijf weken heb ik alle kleine dingen van Nederland en thuis weten te waarderen, het eten, Amsterdam, het openbaar vervoer, mijn fiets, de gezellige koffietentjes, wandelen met Angel en huisgemaakt eten. Maar het allerfijnst vond ik gewoon dat ik weer zo dicht bij mijn familie en vrienden was. Ik heb genoten van elk moment. Maar ook aan dit avontuur kwam een eind, ik moest weer beginnen. Of ik er al klaar voor was? Nee, absoluut niet zei mijn gevoel. Zeker weten, zei mijn verstand. En echt een keuze had ik niet, want voor ik het wist zat ik alweer in het vliegtuig terug.

Dit keer was de vlucht veel minder eng en erg, na negen uur kwam ik in Washington aan waar mijn tweede vader, mijn oom Hiddo, me stond op te wachten. Mijn eerste nachtje heb ik lekker daar doorgebracht en na ‘s ochtends vlug twee musea te hebben bezocht gingen we in de auto terug naar het beruchte Gettysburg.

Daar aangekomen zag ik al mijn vriendinnetjes en mijn vriendje weer. Na drie woorden te hebben gewisseld over hoe het was thuis, ging het al weer over het leven op Gettysburg. Dit moest goedkomen wist ik toen, morgen heb ik waarschijnlijk al het gevoel dat ik nooit ben weggeweest. En inderdaad, op maandag begonnen de lessen weer en het normale leven werd weer opgepakt. Er ging een groepssms uit: “wie wil er mee eten vanavond?” en daar zaten we weer, met zijn allen aan tafel in Servo (de dining hall), alsof we nooit weg waren geweest. Toch was de rest nog wel even wennen, nieuwe klassen, nieuwe lokalen, nieuwe mensen.

Op vrijdag werden we door de school ingeluid als alumni, omdat we officieel ons eerste semester hadden afgerond. In de sneeuw, stonden we met zijn allen kleumend het ‘alma mater’ van onze school te zingen. Daarna kregen we een t-shirt en zijn we naar huis gerend, chinees bested en met zijn allen de hungergames gaan kijken. Op zaterdag waren we uitgenodigd om met onze football vrienden te gaan feesten, dus daar zaten we met vijf meisjes en tien beren van jongens in een kleine kamer spelletjes te spelen. Op zondag heeft iedereen nog een beetje uitgerust, want school was nog niet echt begonnen.

De tweede week begonnen alle lessen echt, we hadden nu een introductie gehad dus nu begon het echte werk. Dit semester doe ik Macro-Economie, Organizatie-theorie, Sociologie en Filosofie. Mijn economie klas valt redelijk tegen, mijn lerares is echt helemaal niet leuk en ze maakt alles veel ingewikkelder dan het is. Maar heb een heel leuk groepje in deze les dus dat maakt het allemaal weer goed. Organizatie theorie is al een stuk leuker, mijn leraar is een leuke vent met een goed gevoel voor humor. Wel is dit allemaal wat vager, en een stuk lastiger! Mijn sociologie les is heel erg leuk, mijn leraar is echt super lief en heel enthousiast in zijn vak. Maar verreweg mijn favoriet is filosofie, mijn leraar is echt heel erg leuk en super slim en hij daagt ons allemaal heel erg uit om overal over na te denken. Dus over het algemeen heb ik er een goed gevoel over!

Het volgende weekend ben ik met mijn kamergenootje naar Hiddo gegaan, met de bus en toen met de metro. Wat voor haar een hele ervaring was want dat had ze nog nooit eerder gedaan, onvoorstelbaar toch? Hiddo had heerlijk voor ons gekookt en toen ben ik lekker mijn bedje ingekropen. Op zaterdag hebben we verschillende musea bezocht en lekekr geluncht in een frans tentje. ‘S avonds had Hiddo mensen te eten dus we hebben lekker in de keuken gestaan, en toen de mensen kwamen zijn Mackenzie en ik naar de bioscoop gegaan. Tenminste, dat was het plan, we hebben het nooit gehaald want we konden het niet vinden en toen hadden we geen benzene meer en toen hebben we ere en half uur over gedaan om uit te vinden wat voor benzine er in de auto moest. Twee en een half uur later zaten we in de frozen yogurt in plaats van in de bioscoop, maar we hebben wel gelachen. Op zondag zijn we toen ‘s ochtends toch naar de bioscoop gegaan om Lincoln te zien, erg toepasselijk vonden we zelf. En ‘s middags weer terug naar Gettysburg.

Deze avond was de wel beruchte avond, de Superbowl. Het amerikaanse football event, de grote finale. Dus met zijn allen bij een vriendinnetje op de kamer hadden we pizza en chicken wings besteld. Een amerikaanse football finale bestaat uit meer reclame dan football merkte ik al snel, na 5 minuten football kwam er 10 minuten reclame, dus echt interessant was het niet. Maar het leuke is dat in de pause hebben ze dan een half time show, en dat is een enorm event en toen kwam beyonce optreden, dus het was voor de meisjes ook wel leuk!

Afgelopen week heb ik me vooral op school en sporten gefocust. Tot aan maart moeten wij elke dinsdag en donderdag om 7 uur ‘s ochtends in de gym zijn. En sinds ik niet echt een ochtendpersoon ben, bevalt me dit niet echt. Samen met het jongens football team, die zijn zo ongeveer met 70, het meisjes en jongens voetbal team en het meisjes volleybal team staan we te springen, zijn we aan het sprinten en moeten we opdrukken. Het hele uur is het verschikkelijk, maar als je klaar bent, mag je wel trots op jezelf zijn!
School is ook al echt begonnen, heb mijn eerste toets al gehad en mijn eerste papers moeten volgende week al worden ingeleverd.

Het is nu vrijdag avond en we gaan naar de film dus ik heb het gevoel dat ik genoeg heb verteld. Ik zal proberen het wat regelmatiger bij te houden, maar ik kan niets beloven.

Heeel veel liefs,
Zoë